Bir soğuk odaya sıkıştı kalbim,Dört duvarın arasında suskun bir saat işliyor.Her dakika, kara bahtımın hatırlattığıBir yara daha,Bir ömür daha eksiliyor.Bir adam var bu boş odada,Kırgını geçmişe,Geleceğe kör.Kan mıyorum zamanın yalanına,“Her şey geçer” diyen fısıltısına.Çünkü geçmiyor.Her saniye seni beklemekle ağırlaşıyor,Her dakika kalbimi kesiyor.Ve ben deliriyorum.Bir çiçek gibi açtım baharında,Bir gelincik gibi kan kırmızısı yandım,Ama rüzgâr esti,Zaman savurdu yapraklarımı.Geriye yalnızcaBir bekleyişin iskeleti kaldı.Ruhu revan bir nehir gibi akıyor zaman,Ben ise kıyısında taş kesilmişim.Ufukta seni arıyor gözlerim,Ama sen hep ertelenmiş bir yarın gibisin.Yağmur vuruyor pencereme,Her damla, saatlerin gözyaşı,Sonra bir güneş doğuyor,Sonra yıldızlar sönüyor,Ve ben hep aynı yerdeyim,Aynı döngünün kollarında.Hayat, beni defalarca yıktın,Ama ben hâlâ ayaktayım,Çünkü bir gün sen çıkarsın diyeO uzak kapıdan.Bir gün belki bahar gelir,Ve senin nefesinle yeşerir kuruyan dallarım.O gün bu döngü kırılır,Ama o güne kadar,Her saniyeyi zincir gibi sürükleyeceğim.Ey kader!Özgürlük pusulam kader değildir artık,Benim pusulam sensin.Ve ben,Bu döngüye rağmen,Sabırla büyütüyorum isyanımı.Çünkü umudum hüzün, yolum sol yanımVe bu yol,Zamanın çarkında dönüp dolaşıpYine sana varıyor.

İnsan iki şeyi görmezmiş,Biri olmayanı,Diğeri yanındakini…Ne acıdır ki ben seni böyle kaybettim.Yanımdayken değerini bilmedim belki,Sessizliğini gülüş sanıp geçtim,Bir bakışının ardında fırtınalar koptuğunuFark edemedim.Ve şimdi yokluğunda,Gözlerim kör olmuş gibi,Her yerde seni arıyorum.Olmayanı görmeye çalışıyor kalbim,Boşluğa düşmüş hayaller gibi.Senin adını çağırıyor dudaklarım,Ama cevapsız kalıyor gecelerim.Oysa yanımdayken ne kolaydı dokunmak,Ne kolaydı bir gülüşüne sığınmak…Ama insan görmezmiş yanındakini.Sitemim kendime,Sitemim bu kör kalbime.Rabbim şahittir, ben geç kaldım sana.Şimdi bir yangının ortasındaAdını haykırırken anlıyorum:En çok sevilmesi gereken,En az görülendir.Yıllar geçti, izlerin toprak oldu,Heybem doldu pişmanlıkla.Her dua, her nefes seni sorar,Ama ne gelen var ne dönen.Bir çığlık gibi içimde yankılanır:Olmayanı görmek ne kadar kolay,Yanında olanı görmek ne kadar zor.Şimdi ellerimde boşluk,Gözlerimde hüzün,Kalbimde cehennem.Bir daha kimseye dokunamam,Bir daha kimseyi sevemem.Çünkü ben kaybettim,Ve kaybederken öğrendim:İnsan iki şeyi görmezmiş, Biri olmayanı, Diğeri yanındakini.

Sana saklamadan yazıyorum…Ben mükemmel değilim.Olmadım, olmayacağım da.Çünkü mükemmellik;gösterişli bir sahne,parlak ışıklar altında oynanan bir oyun,insanı kendinden uzaklaştıran bir maske.Ben öyle değilim.Benim yüzümde perde yok,sözlerimde rol yok,kalbimde hesap yok.Olduğum gibiyim;ne fazlası, ne eksiği.Kusurlarımı saklamıyorum.Çünkü onlar benim izlerim.Yanlışlarım, düşüşlerim,yolda kırılıp yeniden kalkışlarım…Hepsi bana ait,hepsi benim hikâyemin satırları.Belki başkaları için eksik görünürüm,belki bazı gözlerde yanlışlarla anılırım.Ama içim böyle daha rahat,çünkü ben herkesi memnun etmek için değil,kendimle barışmak için yaşıyorum.İçim huzur bulsun diye nefes alıyorum,kalbim rahat etsin diye susuyorum,yüreğim ağır basınca yazıyorum.Çünkü ben anladım;hayat başkalarının gözüne girmek değil,kendi vicdanında dik durabilmektir.Bazen yanlış kelimeler dökülür dilimden,bazen kimsenin anlamadığı bir suskunlukla kalırım.Ama o suskunlukta bile sahiciyim,çünkü rol yapmayı beceremem.Ve biliyorum;sahicilik, mükemmellikten çok daha kıymetli.Bir içten bakış,bin kusursuz yüzü unutturur.Bir doğru yürek,bin sahte alkışı susturur.Ben buyum…Eksiklerimle, yanlışlarımla,ama içtenliğimle.Benim tek değerim,başka biri olmaya hiç çalışmamam.Sana kendimi böyle bırakıyorum işte:Kırık yanlarımla,yarım kalmış cümlelerimle,ama rol yapmadan,ama maskesiz.Ve bil ki…ben o azlardan olmayı seçtim.Eksiklerimle, yanlışlarımlaama en önemlisi,karakterimle var olmayı seçtim

Kim bilir kaç gece adını fısıldadım rüzgârlara,kim bilir hangi yıldız gözlerinde kayboldu,kim bilir kaç şarkı dudaklarımdan yarım kaldı,kim bilir hangi dua sana yetişemedi,kim bilir bu özlem kalbimi kaç kere kanattı.Kim bilir hangi düşlerim seninle başladı,hangi sabah uykusuzluğum sana adandı,kim bilir kaç kez aynalara bakıp suskun kaldım,hangi kelime boğazımda düğümlendi,kim bilir sensizlik ömrümden neleri çaldı.Geceler boyu hayalin pencereme vurdu,rüyalarımda ellerin ısıttı ellerimi,sessizlik bile adını taşıdı gizlice,yıldızlara yazdım seni unutulmaz bir iz gibi,gözlerim gölgene sarıldı uykularımda.Bazen fotoğraflarına sığındım,bazen yalnızlığıma anlatıp teselli aradım,bir köşede isminden harfler oyup sakladım,kalabalığın içinde bile yapayalnızdım,sadece adını anmak yetti nefes almama.Sustum; çünkü sözler yetmezdi,sustum; çünkü her kelime biraz daha kanatırdı,içimdeki yangın gözlerimden taşmasın diye,kalbim çırpınsa da kimse duymasın diye,sustum; çünkü susmak bazen en büyük haykırıştı.Sustum; çünkü anlatmaya cesaret edemedim,çünkü gözlerin aklıma geldikçe yandım,çünkü her satır seni biraz daha özletirdi,çünkü kalbim sana dair her şeyde paramparça olurdu,sustum; çünkü sustukça sen içimde büyüdün.Git dedim binlerce kere kendime,git dedim ama yolun hep sana çıktı,git dedim ama kalbim seni bırakmadı,git dedim, acım hafifler sandım,ama bu hasret sadece beni öldürdü.Git artık diye fısıldadım rüzgâra,git artık dedim yıldızlara bakarken,kalbimde ağıtlarla büyüyen boşluğa,yarım kalan şarkılara, kırık düşlerime,git artık dedim ama sen hep içimde kaldın.Ve şimdi biliyorum…Ben seni özlerken kendimden eksildim,sen sustukça ben içimden öldüm,ama yine de kalbimseni sevmekten hiç vazgeçmedi

Kalbim senınle çarpmaya basladıÇıkmazların en karanlığında yürüyordum,Adımlarım taşlara çarpa çarpa yorulmuş,Gözlerim gökyüzüne bakmayı unutmuştu.Her sokak aynıydı,Her günün rengi solmuştu.Aşk dediğim şey,Bir masaldan ibaret kalmıştı belleğimde.Tam umudun ipini koparmışken,Bir kadın geldi karşıma…Gözlerinde sabah vardı,Sesinde unutulmuş bir şarkının melodisi.Sanki yıllardır aradığım suyuBir damla halinde getirdi dudaklarıma.Ve ben,Çölün ortasında yeniden yağmura inandım.O geldiğindeKalbim yeniden öğrendi atmayı.Kapanmış defterlerim birden açıldı,Tozlu raflardan eski kelimelerYeni anlamlarla indi kalemime.Düşlerimin üzerine örttüğüm kefenOnun gülüşüyle yırtıldı.Bir bakışıylaÖlümü unuttum,Bir dokunuşuylaHayatı yeniden tanıdım.O kadın mutluluk getirdi yanında,Kırık bir aynaya ışık tuttu,Ben parçamı onda buldum.Çaresizliğin ortasındaBir çiçek gibi açtı yanımda,Ve ben öğrendim:Karanlığın dili yoktur,Eğer yanında bir gülüş varsa.Aşk, onunla yeniden doğdu bende.Yaralarıma merhem olmadı sadece,Yaralarımı anlamlı kıldı.Acılarımı silmedi,Onları sevginin içine kattı.Bir nehrin kayaya çarpıpKendi yolunu bulması gibiBen de onun kalbine çarptımVe yolum orada devam etti.Artık biliyorum,Aşk bir mucize değildir sadece,Bir bekleyişin, bir özlemin,Bir sabrın ödülüdür.Ve ben sabırla geçen bütün yıllarımınHediye paketini onun gözlerinde açtım.Kelimeler yetmez onu tarif etmeye,Ama yine de denerim:O, karanlık gecemin kandili,Sonsuz yolculuğumun pusulası,Gönlümün kayıp kitabındakiEn parlak sayfadır.Ve şimdi anlıyorum:Kalbin çarpması sadece kanın akışı değil,Bir kadının gelişiyleZamanın yeniden başlamasıdır.

Söyle Berivan, kalbinde ben var mıyım,Yoksa rüzgâr gibi geçip giden bir iz miyim?Yüreğim yangın, dumanım göğe çıkar,Ben senden sorarım: var mıdır karşılığım?Gözlerin geceme kandil olur bazen,Bazen de karanlık çöker bakışından.Bir adınla yeşerir çorak topraklar,Bir suskunlukla kurur dallar yanımdan.Berivan, bu gönül sana adanmış,Her hecesi şiir, her nefesi ah.Geldiğim yolları silip geçemedim,Her taşta, her duvarda senin izah.Caddelerden geçtim, sokaklara sordum,Bir tek senin adını söyledim rüzgâra.Gönül kör olur mu? Olurmuş meğer,Sevdanla kapandı gözlerim dünyaya.Berivan, ellerim titrer anınca seni,Dilime kilit vurur gecelerin efkârı.Bir çift söz, bir tek hece beklerim,Sensiz günlerim ömrümden çalar yarı.Dağlar arkasında yankı oldu feryadım,Dereler içti gözyaşımı usulca.Sevda dedikleri candan öteymiş,Ben sana bağlandım yol bilmezce.Söyle Berivan, sevdinse susma,Yüreğim bu yükü daha taşır mı?Gözlerime bir umut bırak, yeter,Bir damla sözün bin yara sarar mı?Berivan, eğer sevmiyorsan de,Kül olayım, dağılayım rüzgârlara.Ama eğer seviyorsan gizleme,Tut elimden, çıkalım yıllara.Ve bil ki Berivan,Ömrümün en uzun türküsü sensin.Söylesen de, söylemesen deBenim kalbimde hep sevgiyle varsın.

Gözlerinle başlıyor günüm,Sensizliğinle çöküyor gecem.Kalbimde ağır bir yangın,İhtiyacım var sana, hem de bilmeden.Her adımımda izini arıyorum,Sokaklar adını fısıldıyor duvarlardan.Bir rüzgâr esiyor, saçlarını getiriyor hayalimde,İhtiyacım var sana, varlığınla susmaya.Bir gülüşün yeter bana ömürlük,Karanlık bahçeme doğar binlerce çiçek.Sensizse soluyor hepsi tek tek,İhtiyacım var sana, nefesinle yeşermeye.Geceleri gökyüzüne bakıyorum,Yıldızların arasında seni arar gözlerim.Ay, sanki yüzünü saklıyor benden,İhtiyacım var sana, ışığınla uyanmaya.Kelimelerim yarım kalıyor sensiz,Şiirlerim eksik, hecelerim suskun.Adını söylerken titriyor dudaklarım,İhtiyacım var sana, şarkımın nakaratına.Bazen bir çocuk gibi ağlıyorum gizlice,Yastığa değil, yokluğuna döküyorum gözyaşlarımı.Kalbim bir yetim gibi ellerinde,İhtiyacım var sana, anne şefkatine benzercesine.Gün batarken umutlarım da batıyor,Karanlıkla çoğalıyor içimdeki boşluk.Kime anlatsam eksik kalıyor,İhtiyacım var sana, beni tamamlamana.Ya Rabbi, kalbim yanık, gözüm yaşlı,Sevdanla yoğruldu, sabrım taşlı.Ne olur, ya sen gönder onu bana,Ya da beni al…

Kalbim  senınle çarpmaya basladıÇıkmazların en karanlığında yürüyordum,Adımlarım taşlara çarpa çarpa yorulmuş,Gözlerim gökyüzüne bakmayı unutmuştu.Her sokak aynıydı,Her günün rengi solmuştu.Aşk dediğim şey,Bir masaldan ibaret kalmıştı belleğimde.Tam umudun ipini koparmışken,Bir kadın geldi karşıma…Gözlerinde sabah vardı,Sesinde unutulmuş bir şarkının melodisi.Sanki yıllardır aradığım suyuBir damla halinde getirdi dudaklarıma.Ve ben,Çölün ortasında yeniden yağmura inandım.O geldiğindeKalbim yeniden öğrendi atmayı.Kapanmış defterlerim birden açıldı,Tozlu raflardan eski kelimelerYeni anlamlarla indi kalemime.Düşlerimin üzerine örttüğüm kefenOnun gülüşüyle yırtıldı.Bir bakışıylaÖlümü unuttum,Bir dokunuşuylaHayatı yeniden tanıdım.O kadın mutluluk getirdi yanında,Kırık bir aynaya ışık tuttu,Ben parçamı onda buldum.Çaresizliğin ortasındaBir çiçek gibi açtı yanımda,Ve ben öğrendim:Karanlığın dili yoktur,Eğer yanında bir gülüş varsa.Aşk, onunla yeniden doğdu bende.Yaralarıma merhem olmadı sadece,Yaralarımı anlamlı kıldı.Acılarımı silmedi,Onları sevginin içine kattı.Bir nehrin kayaya çarpıpKendi yolunu bulması gibiBen de onun kalbine çarptımVe yolum orada devam etti.Artık biliyorum,Aşk bir mucize değildir sadece,Bir bekleyişin, bir özlemin,Bir sabrın ödülüdür.Ve ben sabırla geçen bütün yıllarımınHediye paketini onun gözlerinde açtım.Kelimeler yetmez onu tarif etmeye,Ama yine de denerim:O, karanlık gecemin kandili,Sonsuz yolculuğumun pusulası,Gönlümün kayıp kitabındakiEn parlak sayfadır.Ve şimdi anlıyorum:Kalbin çarpması sadece kanın akışı değil,Bir kadının gelişiyleZamanın yeniden başlamasıdır.

Yarınları özlüyorum…Geceler boyu uykusuz kalmış rüyalar gibi,henüz açmamış güller gibi,yarıda kesilmiş bir şarkının en güzel yerindesusmaya mahkûm olmuş bir nota gibi özlüyorum.Bir kadın gibi değil yalnızca,bir anne, bir çocuk, bir yolcu gibi özlüyorum…Bütün yarınlar kucağımda bir bebek gibi bekliyor,ben onlara isim veremedenelimden kayıp gidiyor her biri.İçimde hâlâ bir deli var,adımlarımı darmadağın eden,“belki”lerle, “keşke”lerle yoluma taşlar seren.Bazen ağlayarak,bazen kahkahasıyla parçalıyor sessizliğimi.Ama ne yapsa da biliyorum,o deli, senin gölgenin bana bıraktığıtek kalıntı.Ve sen…Aslında hiçbir şeye değmeyecek biri.Bir kadın yüreğinin en kırılgan yerinikirleten, tüketen, harcayan biri.Gözlerimi kapadığımda bileadının yanına acı yazılıyor.Kalbim seninle değil,kalbim sensizliğin öğrettiği dayanıklıkla atıyor artık.Sonra önümde yükselen koca bir gurur var,bazen bir dağ gibi siper oluyor,bazen bir uçurum gibi ayırıyor beni senden.Ama biliyorum ki o gurur,benim tek yoldaşım artık.Çünkü gururla öğreniyorum susmayı,gururla öğreniyorum yeniden doğrulmayı.Ben, yarınları özleyen bir kadınım.Bugünüm kırık dökük,dünüm paramparça.Ama yarın…Yarın bana hâlâ masmavi bir gökyüzü borçlu.Yarın bana gülüşlerimi geri vermek zorunda.Yarın bana, kendimi unuttuğum yerdentekrar beni getirecek.Ve ben beklerken,gözlerimde biriken yağmurlarıtoprağa dökeceğim,içimde sakladığım umutlarıgizlice büyüteceğim. Sen olsan da olmasan da,bir deli, bin acı, dağ gibi gurur geçse de,ben yarınlara yürüyeceğim.Çünkü yarınlar,bir kadının kalbinde hiç ölmeyenen büyük inançtır.

Eyyyy yüregine sürgün olduğum kadınBenim sana çok ihtiyacım varHani gökyüzüne dalarsın da uzun uzun izlersin yaSonra birden kendini yere bırakıpGökyüzüne dalarsınİşte benim sana o kadar ihtiyacım varİhtiyacım var sana hava gibi su gibi sevmek sevilmek gibiİhtiyacım var sevgineDinle bak duyarsın kalbimin gümbürsünüAnlarsın sevinci , sevilmenin ne demek olduğunuEllerini , gözlerini, saçının bir tek teline dahi ihtiyacım varİhtiyacım var bir tanemgülüşüne , resminden fırlayan kalbinin sesine, beynine , güzel sözüneHani bana yazdığın o mektup var yaİşte o mektuptaki satırların her bir tanesineEvet ihtiyacım var yanımda oluşuna , elimi sıkışına,Hayatım Da varoluşunaRuhumun sevgine ihtiyacı varTüm belalar üst üste gelse bileBenim sana ihtiyacım varİhtiyacı var günlerimin günlerineİhtiyacı var yüreğimin yüregineİhtiyacım var Seninle geçen her günüme

Yaygın inancın tersine, Lorem Ipsum rastgele sözcüklerden oluşmaz. Kökleri M.Ö. 45 tarihinden bu yana klasik Latin edebiyatına kadar uzanan 2000 yıllık bir geçmişi vardır. Virginia'daki Hampden-Sydney College'dan Latince profesörü Richard McClintock, bir Lorem Ipsum pasajında geçen ve anlaşılması en güç sözcüklerden biri olan 'consectetur' sözcüğünün klasik edebiyattaki örneklerini incelediğinde kesin bir kaynağa ulaşmıştır. Lorm Ipsum, Çiçero tarafından M.Ö. 45 tarihinde kaleme alınan "de Finibus Bonorum et Malorum" (İyi ve Kötünün Uç Sınırları) eserinin 1.10.32 ve 1.10.33 sayılı bölümlerinden gelmektedir. Bu kitap, ahlak kuramı üzerine bir tezdir ve Rönesans döneminde çok popüler olmuştur. Lorem Ipsum pasajının ilk satırı olan "Lorem ipsum dolor sit amet" 1.10.32 sayılı bölümdeki bir satırdan gelmektedir.1500'lerden beri kullanılmakta olan standard Lorem Ipsum metinleri ilgilenenler için yeniden üretilmiştir. Çiçero tarafından yazılan 1.10.32 ve 1.10.33 bölümleri de 1914 H. Rackham çevirisinden alınan İngilizce sürümleri eşliğinde özgün biçiminden yeniden üretilmiştir.

Yaygın inancın tersine, Lorem Ipsum rastgele sözcüklerden oluşmaz. Kökleri M.Ö. 45 tarihinden bu yana klasik Latin edebiyatına kadar uzanan 2000 yıllık bir geçmişi vardır. Virginia'daki Hampden-Sydney College'dan Latince profesörü Richard McClintock, bir Lorem Ipsum pasajında geçen ve anlaşılması en güç sözcüklerden biri olan 'consectetur' sözcüğünün klasik edebiyattaki örneklerini incelediğinde kesin bir kaynağa ulaşmıştır. Lorm Ipsum, Çiçero tarafından M.Ö. 45 tarihinde kaleme alınan "de Finibus Bonorum et Malorum" (İyi ve Kötünün Uç Sınırları) eserinin 1.10.32 ve 1.10.33 sayılı bölümlerinden gelmektedir. Bu kitap, ahlak kuramı üzerine bir tezdir ve Rönesans döneminde çok popüler olmuştur. Lorem Ipsum pasajının ilk satırı olan "Lorem ipsum dolor sit amet" 1.10.32 sayılı bölümdeki bir satırdan gelmektedir.1500'lerden beri kullanılmakta olan standard Lorem Ipsum metinleri ilgilenenler için yeniden üretilmiştir. Çiçero tarafından yazılan 1.10.32 ve 1.10.33 bölümleri de 1914 H. Rackham çevirisinden alınan İngilizce sürümleri eşliğinde özgün biçiminden yeniden üretilmiştir.