Uzaktasın belki,

ama her gece kalbimde uyuyorsun…

Bu cümleyle başlıyor gecelerim,

her gün yeniden açılan bir yara gibi

aynı kelimeyle büyüyor içimde özlemin.

Bir şehir var önümde;

ışıkları bana yabancı,

sokakları adımlarımı tanımıyor.

Ama içimde bir ev saklı,

orada sen varsın,

sadece senin uyuduğun odaların sessizliğiyle dolu.

Bazen elim telefona gidiyor,

bir ses duymak,

belki bir nefes yakalamak için.

Ama sonra korkuyorum,

ya uykunda rahatsız edersem seni,

ya özlemim yük olur sana diye susuyorum.

İşte böyle büyüyor yalnızlık,

susmanın içinde.

Karanlık çöküyor odama,

yastığa başımı koyarken

ellerim göğsümde kilitleniyor.

O an hayalini çağırıyorum:

yavaşça gözlerimi kapatıyorum

ve sen geliyorsun,

ince bir rüya gibi.

Uzaktasın belki,

ama kalbimde uyuyorsun her gece.

Bazen sana sarılıyorum düşlerimde,

öyle gerçek geliyor ki kokun,

uyandığımda ellerim boşluğu kavrıyor.

Ve ben korkuyorum,

gözlerim gerçeğe açıldığında

sana dair her şeyin bir yanılsama olmasından.

Zaman ağır geçiyor,

takvimler anlamsız,

çünkü günler senden habersiz akıyor.

Her saniye sensizliğe bir çentik daha atıyor.

Kalbimse ısrarla direniyor,

her atışında senin adını fısıldıyor.

Gece yarıları başka bir sessizlik getiriyor bana.

Saatler ilerledikçe,

yağmur pencereme dokundukça,

ben sana daha da yaklaşıyorum.

Senin olmadığın odalarda

ben seninle konuşuyorum;

kimse duymuyor,

kimse bilmiyor,

ama seninle konuşuyorum işte:

“Gitme… Uzaklarda kalma… Sesin düşlerimde solmasın.”

Yine de, sabah oluyor sonunda,

güneş perdelerime dokunuyor

ve ben seni yanımda bulamıyorum.

Yastığımda sadece ıslaklık,

gözlerimden süzülen uykusuz gecelerin izi kalıyor.

Ama içimde tek bir gerçek var,

bütün mesafelerden güçlü:

Uzaktasın belki,

ama ben her gece kalbimde sana yer açıyorum.

Senin uyuduğun bir odanın kapısını hayalimde kapatıyor,

anahtarını içimde saklıyorum.

Ve sabah ne getirirse getirsin,

gece olduğunda biliyorum:

Sen, uzaklarda bile olsan,

benim kalbimde,

her gece yeniden uyuyorsun.